ในฐานะนักทำหนังคนหนึ่ง ผมปฏิบัติกับหนังของผมประดุจลูกชายและลูกสาว

เมื่อผมให้กำเนิดเขา พวกเขาก็มีชีวิตเป็นของตนเอง

ผมไม่ใส่ใจว่าผู้คนจะรักหรือเกลียดลูกของผม

ตราบใดที่ผมสร้างเขาขึ้นมาด้วยความตั้งใจและความพยายามอย่างสูงสุด

ถ้าลูกๆ ของผมไม่สามารถอาศัยอยู่ในประเทศของเขาเอง

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็ปล่อยเขาเป็นอิสระเถิด

เพราะมันยังมีพื้นที่อื่นๆ ที่ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นในแบบอย่างที่เขาเป็น

มันไม่มีเหตุผลเลยที่ต้องทำให้พวกเขาพิกลพิการ

จากระบบแห่งความกลัวหรือความละโมบ

มิฉะนั้นแล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่คนสักคนหนึ่งจะสร้างงานศิลปะต่อไป

ไม่คิดหรอกว่า การโต้ตอบด้วยศิลปะ

มันจะซาบซึมเข้ามันสมองของพวกเขา

, ด้วยไม่แน่ใจว่า พวกเขามีสมองไว้ซึมซาบสิ่งใดหรือไม่

แต่ขอเป็นหนึ่งเสียงแผ่วๆทวงถามด้วยอีกสักคนก็แล้วกันว่า

ศิลปะ ทำให้มนุษย์แตกต่างจากสัตว์

แต่หากบางคนไม่เพียงขาดศิลปะ หนำซ้ำยังทำลายมัน

ยังสมควรจะนับเป็นมนุษย์อยู่ไหม

หรือพวกเขาเป็นสัตว์?

ปล.ขออภัย หากการเอ่ยอ้างคำ"ศิลปะ"จะดูน่าหมั่นไส้

สำหรับท่านที่มีเม็ดเลือดทางวัฒนธรรมต่ำ