ถ้อยคำ
ล่องลอยไหลรินมาดั่งสายฝนที่ไม่มีวันหยุดตก
สู่มหาสมุทรที่แผ่กว้างอยู่เบื้องหน้า
ไหลลิ่วมา ระเรี่ยแสงที่อาบพื้นน้ำ
ข้ามขอบเขตของห้วงจักรวาล
ณ ชายฝั่งของความเศร้า
คลื่นแห่งความยินดี ร่อนเร่มาจนถึงหัวใจฉัน
ครอบครองและโอบกอดเราเอาไว้
แสงสว่างระยิบพื้นน้ำ พร่าตาเรา
คล้ายมีดวงตานับล้านร่ายรำอยู่รายรอบ
พลางส่งสียงเรียกเรา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
ความนึกคิดที่ลดเลี้ยว คล้ายสายลมที่ไม่เคยหยุดพัดโหม
ถาโถมสู่ลมหายใจ สูดเอาแสง คลื่น ละอองไอลม
...ล้มลุกคลุกคลาน
ขณะมองหาหนทางที่จะพาข้ามห้วงจักรวาล
เสียงหัวเราะ ต่อเฉดสีของโลก ณ สุดของชายฝั่งที่ร้างผู้คน
เปล่งแสงทักทายดวงตาของเรา ที่เฝ้ามอง
ความรักที่ไม่มีวันหมดสิ้น ส่องแสงเป็นประกายรอบตัวเรา
ดุจดวงอาทิตย์นับล้านดวงฉายซ้ำ และเรียกชื่อฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นอกเหนือขอบเขต ข้ามห้วงจักรวาลไกลโพ้นมา...
Nothing ' s gonna change my world
...Nothing ' s gonna change my world...
*
Across the Universe บทเพลงอมตะของจอห์น เลนนอน
อยู่ ก็ดังขึ้นในหูผม ขณะเดินไปให้ถึงปลายสุดของแหลมพรหมเทพ
(ถึงที่ดังในหูนั่นจะเป็นของเวอร์ชั่นของฟิโอน่า แอปเปิ้ลก็เถอะ เหอะ เหอะ)
คำข้างบน เขียนขึ้นหลังจากวันนั้นไม่นาน เมื่อยังนอนเล่นที่กะปง
ใช้เนื้อหาเดียวกันกับเพลงของจอห์น นอนเล่นเพลงนั้นนั่นแหละ
ส่วนรูปนี้ ถ่ายโดยพี่ชายผมเองน่ะ เย็นวันที่เข้าไปซื้อของที่ภูเก็ตกัน
มีเวลาก็เลยขับรถเที่ยว จนเลยไปถึงฟากแหลมพรหมเทพ
นี่น่าจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่สวยที่สุดที่สายตาเคยเห็นมา
มหาสมุทรกว้างข้างหน้าย้ำเตือนความรู้สึกเล็กจ้อย
ไร้อำนาจ และความจริงที่ว่าเราเป็นแค่ผงธุลี
ขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของมหาสมุทร
สงครามยังดำเนินไม่หยุดหย่อน
คล้ายกับเราไม่เคยเล็กจ้อยเป็นผงธุลีแบบนั้นเลยจริงๆ
ตื่นมาอ่านหนังสือ
